به روی گونه ام تابیدی و رفتی                   مرا با عشق سنجیدی و رفتی

          تمام هستی ام نیلوفری بود                     تو هستی مرا چیدی و رفتی

          کنار انتظارت تا سحرگاه                           شبی هم پای پیچکها نشستم

          تو از راه آمدی با ناز آن وقت                      تمنای مرا دیدی و رفتی

          شبی از عشق تو با پونه گفتم                 دل او هم برای قصه ام سوخت

          غم انگیز است تو شیداییم را                   به چشم خویش فهمیدی و رفتی

         چه باید کرد این هم سرنوشتی است        ولی دل را به چشمت هدیه کرد

         سرراهت که میرفتی تو آن را                    به یک پروانه بخشیدی و رفتی

         صدایت کردم از ژرفای یک یاس                 به لحن ابی و نمناک باران

         نمیدانم شنیدی برنگشتی                      و یا این بار نشنیدی و رفتی

         نسیم از جاده ای دور آمد                        نگاهش کردمو چیزی به من گفت

         تو هم در انتظار یک بهانه                        از این رفتار رنجیدی و رفتی

        عجب دریای غمناکی است این عشق       ببین با سرنوشت من چه ها کرد

        تو هم این رنجش خاکستری را                 میان یاد پیچیدی ورفتی  

        تمام غصه هایم مثله باران                      فضای خاطرم را شستشو داد

        و تو به احترام این تلاطم                         فقط یه لحظه باریدی و رفتی

       دلم پرسید از پروانه یه شب                     چرا عاشق شدن درد عجیبی است

       و یادم هست تو یکبار این را                     ز یک دیوانه پرسیدی و رفتی

      تو را به جان گل سوگند دادم                     فقط یک شب نیازم ببینی

      ولی در پاسخ این خواهش من                  تو مثله غنچه خندیدی و رفتی

      دلم گلدان شب بوهای رویاست                 پر است از اطلسیهای نگاهت

      تو مثله یک گل سرخ وفادار                        کنار خانه  روییدی و رفتی

      تمام بغضهایم مثله یک رنج                      شکست و قصه ام در کوچه     

      ولی تو از صدای این شکستن                   به جای غصه ترسیدی و رفتی

      کنار من نشستی تا سپیده                      ولی چشمان تو جای دگر بود

      و من میدانم آن شب تا سحرگاه                نگارت را پرسیدی و رفتی

      نمیدانم چه میگویند گل ها                       خدا میداند و نیلوفر و عشق

      به من گفتند گلها تا همیشه                     تو از این شهر کوچیدی و رفتی

      جنون در امتداد کوچه عشق                     مرا تا آسمان با خودش برد

      و تو در آخرین بن بست این راه                   مرا دیوانه نامیدی و رفتی

      شبی گفتی دوست نداری من را                 نمیدانی که من آن شب چه کردم

      خوشا بر حال آن چشمی که                    به زیبایی پسندیدی و رفتی

      هوای آسمان دیده ابریست                      پر از تنهایی نمناک هجرت

      تو تا بیراهه های بیقراری                         دل من را شکاندی و رفتی

      کنار دیدگانت چشمه ای بود                     و من در پای چشمه تشنه ماندم

      تو بی انکه بپرسی این عطش چیست       ز اب چشمه نوشیدی و رفتی

      پریشان کردی و شیدا نمودی                    تمام جاده های شعر من را

      رها کردی،شکستی،خرد گشتم               تو پایان مرا دیدی و رفتی.