| تبليغات | X |
|
.+*◘*+.نترس از هجوم حضورم چیزی جز تنهایی با من نیست .+*◘*+. |
|
|
تقدیم به کسی که خودش از من داغونتره
اما... اما بهم زندگی داد... دیشب تو اوج غریبی و تنهاییام یه گوشه نشسته بودم و داشتم به حال خودم زار
میزدم.... حالم خیلی بد بود...الانم هست.... دلم به اندازه تمام تنهاییام..به اندازه تمام دلها گرفته بود... یه کوه غم رو دلم نشسته بود...دلم می خواست کسی پیشم باشه تا باهاش حرف
بزنم...اما... اما هر چی گشتم هیشکی رو پیدا نکردم تا سرمو بذارم رو شونه هاشو ضجه بزنم... اطرافم پر بود از آدما..آدمایی که تو عالم خودشون بودند و غافل از حال زار من.... داشتن نفس می کشیدن...داشتن می خندیدن.... اما من.... غرق تنهاییام///////// سعی می کردم طوری حرف بزنم تا مبادا کسی به غم صدام...به بغض صدام پی
ببره... حالم خیلی بده....بدتر از اونی که فکرشو بکنی... بازم سکوت کردم...چون هیچکی رو پیدا نکردم تا درد دل واموندمو بهش بگم.... چون همه باهام غریبه بودند...چون مجبورم سکوت کنم... دیگه هیچی آرومم نمی کنه... دیگه هیچی خوشحالم نمی کنه... فقط مرگ می خوام...میفهمی؟؟؟ مرگ شاید مرگ آرومم کنه... اما تو این ناامیدی تو بهم امید دادی ای سرپا زندگی... حالا من فقط برای تو نفس میکشم... هیچ وقت تنهام نزار
چون... چون بی تو باز من میمیرم.....
+
تاريخ چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387ساعت 16:51 نويسنده ¥.. § ..¥
|
|
