تقدیم به تمامی آنانی که هنوز هم تکه ای از آسمان در چشمهایشان،جرعه ای از دریا در

      دستانشان و تجسمه ای زیبا از خاطره ی ایثار گل های سرخ در معبد ارغوانی دلهایشان به

      یادگار مانده است.

      نخستین چکه ی ناودان بلند یک احساس را در قالب کلامی از جنس تنفس باغچه های

      معصوم یک یاس به روی حجم سپیدیک صفحه میریزم و آن را با لهجه ی همه ی پروانه های

      صفتهای این گیتی  بی انتها به آسمان نیلوفری تمامی دلهای زلالی گیتی هدیه میکنم ،

     در پناه خالق نیلوفرها مهربان و شکیبا بمانید.